A Milli Takımımız, 2026 FIFA Dünya Kupası D Grubu'ndaki ikinci maçında Amerika Birleşik Devletleri'nin (ABD) Kaliforniya eyaletine bağlı San Jose kentinde karşı karşıya geldiği rakibi Paraguay'a 1-0 mağlup olarak üçüncü ve son maçlar öncesinde son 32 turuna yükselme şansını kaybetti.
Milliyet Gazetesi yazarları A Milli Takımı değerlendirdi.
Sen hep bizimsin! / Attila Gökçe
Dünya Kupası’ndaki futbol dramı hepimizin yüreğini yaktı.. En azından çeyrek final, yarı final, dahası final oynama hayalimiz medyadaki reklam kampanyaları ile destek, umut ve iddialardan sorumlu yöneticilere kadar popüler bir coşkuyla paylaşıldı.
Dahası, sabır ve sükunet tavsiye ederek “Her şey bitsin hesap da sorulur” diyen Fatih Terim’e “Sen kim oluyorsun da hesap soruyorsun!” misillü tepki (!) en yetkili ağızdan dile getirildi.
Gelelim Dünya Kupası’nda hayal kırıklığı yaratan kötü performansa… Milli Takım Teknik kadrosunda Montella’nın iki yardımcı antrenörü var: Danielle Rosso ile Hakan Balta. Vincenzo Montella hocamızı Türk vatandaşlığı ile onurlandırıp Of nüfusuna kaydettirme düşünceleri güzel de “Bu takımın psikolojik danışmanı kim? Bir mentöre ihtiyacınız yok mu?” diye soruldu mu?
Biri İtalyan üçü Türk atletik performans hocalardan merak ediyorum maçlar sırasında Montella’ya fikir verenler, aksaklıkları söyleyenler oldu mu?
İlle de maça dönelim derseniz… Efendim ilk maçtan sona Paraguay’a da en az 25 şut atmışız… Bir sürü kornerle oyuna egemen olup baskıyı sürdürmüşüz. Tamam, gördük ve anladık. 52 dakikada 10 kişiyle oynayan rakibe bir gol atamadınız. Niye? Kötü oynayan Arda’yı, sıkça top kaybeden Kenan’ı, kale önünde koşuşturup duran Kerem’i ilk yarının sonunda tümüyle değiştirip Can Uzun ve Deniz’in yıpratıcı enerjilerinden son yarım saatte yararlanmayı denediniz. Maça onlarla başlamak hiç aklınıza gelmedi mi Sinyor Montella? O ekipte o kadar yalnızsınız ki, fazlasını söylemeye dilim varmıyor.
ABD maçının hiçbir önemi yok… Grup sonunculuğuyla eve dönecek Bizim Çocuklar. Bir gol at arlarsa da seviniriz yani. Halterde bunun adı “sıfır çekmek”tir. Hiç de yabancısı değiliz. Böyle şeyler olur. O sporcular, değerlerinden hiçbir şey kaybetmezler. Hepsi de evlattır, başımızın tacıdır. Önemli olan gelişmede yeni rotalar ve yeni açılımlarla yola devam etmektir. Daha da önemlisi, Türkiye’nin Dünya kupalarına sürekli katılımının sağlanmasıdır.
62 yılda bu işlerin nasıl düzeleceğini öğrendim. Fazlasını bilenler buyursun, görelim.
Fiyaskonun bedeli ödenmeli / Mert Aydın
Dünya Kupası’nda fiyasko yaşadık! Bu durumu sadece Ali oynadı, Veli oynamadı üzerinden yorumlarsak hata yaparız. Büyük resme bakmak gerek. Topu topu 1 aylık bir kampı beceremedik. Arizona çölünde kamp yaptık. Mecbur bırakılmış olabiliriz. Ancak konuştuğum spor bilimciler, milli takımdaki fiziksel düşüşü buna bağlıyorlar. Önlem alınabilir miydi? Bu da ayrı bir soru.
Önce Avustralya sonra da Paraguay sadece kapanarak bizi felç etti. Ne taktiksel ne de kişisel yeteneklerle bir çare üretebildik. 62 şut attık ama çoğu kara vana. Kaliteleri düşük şutlar. Montella’nın övdüğümüz takıma hakim olma yönü nereye gitti? TFF Başkanı neden anlamsız polemiklerin içine girdi?
Sahaya çıkan hiçbir oyuncumuz, kendi kişisel potansiyelinin yakınına ulaşamadı. Arda, Hakan, Kenan ve diğerleri ayakta duramadı. Çöl etkisi mi yoksa başka bir sorun mu?
Bazen taktiğin aşamadığını sihirli bir hareket açar. Bunu beklediğimiz oyuncuların hiçbirinden alamadık. Ne savunmamız ne de kaleci Uğurcan içimizi rahatlatabildi.
Başta yazdığım gibi sadece santrfor meselesi ya da o oynadı, bu oynamadı üzerinden göremeyiz. Başkanından hocasına, futbolcusuna kadar herkesin sorumluluğu var. Bu fiyas konun bedelini ödemek gerekir. Ama bunun tamamını sadece bir kişiye değil herkese ödetmek gerekir.
Trajedi / Halil Özer
Gülerek gittik ağlayarak döndük mü diyelim? Tavuklarını yumurtadan çıkmadan sayma mı diyelim? Yoksa trajediye dönen oyun mu?
Bilemedim...
Durumumuzu hepsi kapsar.
Herhalde futbolda uzun yıllardır bu kadar derin bir hayal kırıklığı ve acıyı birlikte yaşamamıştık. Alt üst olduk.
Hani grupta Güney Amerika’nın Avrupa’nın güçlü takımları olurdu da, “bizden güçlülerdi” der geçerdik.
Ama kaybettiğimiz öyle iki takım ki, hani bizim futbolumuzun argo sözü vardır “kazma” diye, aynen öyle işte.
Avustralya ve Paraguay ile toplam 200 dakikaya yakın maç yapmışız. Ve bu süre içinde kalemize gelen top sayısı üç. Ve bu üç top gol olmuş. Zaten kötü oynarsan kısmetin de olmazmış. Üç dünya yıldızımız; Arda, Hakan ve Kenan’ın iki maçta bu kadar kötü oynayacağını hiç tahmin edemedik. Zaten oyun kurgumuzda yüzde 70’imiz bu adamlara bağlı. Bu üç ismin iki maçta kaleyi bulan tek şutu yok. Bu inanılmaz bir istatistik. Doğanın kanununa aykırı bir durum. Neden bilmiyorum? Sanıyorum bunu kendileri de açıklayamaz. Bir de bunun üstüne Montella’nın kendisiyle bağdaştıramadığım hataları eklenince zaten geriye de pek bir şey kalmıyor.
Paraguay’ın oyunun büyük bir bölümünde 10 kişi kaldığının farkına varan oldu mu? Bunun suçu tamamen bizde. Çünkü takımın oyun generalleri rütbelerini düşürmüştü. Hiçbir varlık gösteremediler. Şöyle iki maça bakarsanız bir tane özel futbolcu bulamazsınız. Yok. Altın kramponlarımız bakıra hatta kum çakıla dönmüş durumdaydı.
Bir tek dünkü maçta Mert Müldür ile Abdülkerim. O kadar. Özellikle Mert Müldür adam her şeyini verdi. Diğer fut bolcular onun hırsının, inadının yarısını taşıyabilseydi her şey çok başka olurdu. Üç yıldızın sönmesinin yanı sıra tabii en büyük hayal kırıklığı her topu kalesine alan Uğurcan, artık benim gözümde asla ve asla milli takım topçusu olmayan Barış Alper ve orada oynaması kendi suçu olmamasına rağmen çabasızlığı ile Kerem. Gerisi uvertür bile değildi.
Montella ne yapar bilmiyorum. Ama devam edecekse artık kafasını değiştirip yeniden bir yapılanmaya gitmeli.
